Źródła prawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

Aktem prawnym o znaczeniu priorytetowym, regulującym zasady nabywania nieruchomości przez cudzoziemców jest Ustawa z dnia 24 marca 1920 r., o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Ponadto, kwestie związane z nabywaniem nieruchomości przez cudzoziemców reguluje Ustawa z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej, Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, a także Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowiązany przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.

Ustawodawca sprecyzował pojęcie cudzoziemca poprzez enumeratywne wskazanie podmiotów posiadających ten status w świetle przepisów tej ustawy.

W odniesieniu do osób fizycznych, cudzoziemcem jest osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego, natomiast kryterium zasadniczym, które przesądza o statusie cudzoziemca w odniesieniu do osoby prawnej jest posiadanie siedziby za granicą. W dalszej kolejności cudzoziemcem jest nieposiadająca osobowości prawnej spółka osób wskazanych powyżej, mająca siedzibę za granicą, utworzona zgodnie z ustawodawstwem państw obcych oraz osoba prawna i spółka handlowa nieposiadająca osobowości prawnej, mająca siedzibę na terytorium RP, kontrolowana bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub spółki wymienione powyżej.

Dnia 1 maja 2009 r. zakończył się okres przejściowy, w którym od obywateli państw członkowskich i Szwajcarii wymagano zezwolenia na nabycie przez nich drugiego domu w Polsce. Do tego dnia tzw. nabycie drugiego domu, istniało obok pojęcia nabycia nieruchomości przez cudzoziemca.

Zgodnie z ustawą o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, nabycie nieruchomości, oznacza nabycie własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego na podstawie każdego zdarzenia prawnego. Nabyciem drugiego domu było stosownie do przepisów ustawy z 24 marca 1920 r., nabycie przez cudzoziemca, nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową lub na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, która nie będzie stanowić stałego miejsca zamieszkania cudzoziemca. Istotnym jest wskazanie koegzystencji okoliczności faktycznych, koniecznych do uwzględnienia w procesie orzekania o tym czy mamy do czynienia z nabyciem drugiego domu. Równorzędnie istotnymi pozostawały bowiem zarówno pierwiastek podmiotowy wyrażony w woli cudzoziemca, jak również prawna płaszczyzna odnosząca się do samej nieruchomości w przedmiocie korzystania z niej. Kwestie związane z nabyciem drugiego domu są przedmiotem orzeczeń sądowych, których rozstrzygnięcia w istocie, stanowiły ważki argument w procesie właściwego stosowania przepisów rangi ustawowej.

prawnik warszawa mokotów

Źródło:
Radca prawny Warszawa
Kancelaria prawna Vis Lex

(Radca prawny Warszawa Mokotów – Kancelaria prawna Vis Lex – kancelaria prawna Domaniewska)